OFerrado.Caamouco.Net

Pola lingua que nos une Paremos os ataques contra o galego

Admin — Thu, 10 May 2012 11:09:14 +0000

Manifestación o 17 de maio ás 12 horas

na Alameda de Santiago de Compostela

Manifesto elaborado polo escritor

Agustín Fernández Paz

para a manifestación do 17 de maio

VOARES DE ESPERANZA

Don Ramón Otero Pedraio, para loar o labor entusiasta da imprenta de Ánxel Casal e de María Miramontes, chamoulle a aquel obradoiro «pombeiro de voares de esperanza». Pombeiro de voares de esperanza! A frase era o tal, pois desde alí botaban a voar os libros que recollían o mellor do pensamento e da creación en galego. Aqueles non eran tempos doados, mais os azos dos homes e mulleres das Irmandades da Fala foron enchendo de luz as vilas e cidades de Galiza e conseguiron facer visible socialmente a lingua de nós.

Nesas persoas están as nosas raíces, somos elos dunha cadea que vén de lonxe. Rosalía de Castro e tanta outra xente que traballou pola recuperación e o prestixio da lingua e da cultura conforman o ADN onde nos debemos recoñecer. Un ADN que ten algúns tramos da dobre hélice especialmente fértiles, coma o das Irmandades, semente das ideas que hoxe constitúen a nosa cerna: Galiza, célula de universalidade. A vontade de sermos unha peza máis, en pé de igualdade, no mosaico mundial das culturas.

Non foron fáciles as épocas pasadas e tampouco non o son os tempos que nos toca vivir. Non é preciso reiterarmos aquí as agresións destes últimos anos, cunha boa parte das elites políticas, financeiras e mediáticas obsesionadas por esborrallar os avances que traballosamente foramos acadando. O seu obxectivo: facer do galego unha lingua socialmente invisible, que permaneza recluída no gueto e non acade un uso normalizado. Que o castelán sexa a lingua por defecto e o galego, a rareza, a lingua oculta. Tratala coma un bonsai ao que cómpre retallarlle as pólas que se obstinan en medrar máis do permitido.

Que ilusos! Non coñecen as palabras do sociolingüista Colin Baker: «A substitución dunha lingua non é un proceso evolutivo natural. Alí onde a xente está determinada a manter viva unha lingua, parece imposible destruíla.» Non saben que as agresións nos fan máis fortes, que nos impulsan a ampliar o tamaño da nosa esperanza, que medra en nós a vontade de construírmos espazos de encontro e mais de unión.

Na súa novela 1984, George Orwell describe unha sociedade oprimida por unha minoría, onde a neolingua é o instrumento utilizado para construír a realidade deformada que lle interesa ao poder: baléiranse de significado as vellas palabras e énchense con outros que mellor conveñan. Como non lembrar a Orwell cando vemos como se retorce o significado de palabras como imposición, liberdade, bilingüe,normalización ou, ultimamente, plurilingüe? Do mesmo xeito que a Policía do Pensamento obrigaba o protagonista da distopía de Orwell a aceptar que 2 + 2 = 5, a quen controlan os fíos do poder válelles todo para ofreceren unha falsa visión da realidade.

Contra as mentiras, non cansaremos de lembrar o evidente: a lingua que naceu hai máis de mil anos neste país é de todas as persoas que vivimos e soñamos nel. Tamén é das persoas que chegan a Galiza desde calquera lugar do mundo, empuxadas polo desexo dunha vida mellor, e deciden quedar aquí. E tamén, xaora, de tanta xente que ten na nosa terra as súas raíces e anda espallada polo mundo adiante, pois nós fomos ?aínda o somos, e ben que nos doe- un país de emigración.

Do mesmo xeito que unha planta precisa dunhas condicións ambientais determinadas para medrar, tamén as necesita unha lingua que se encontre nunha situación minorizada, como lle ocorre ao galego. Por iso urxe crear as medidas precisas facer realidade un «nicho ecolóxico» favorable á lingua. Unhas medidas nas que nunca deben faltar dúas constantes: o exemplo práctico de que o galego é útil en calquera ámbito e para todas as funcións e a vontade de crear actitudes positivas cara á lingua. Para que na sociedade non haxa cidadáns de primeira e de segunda, deben crearse as condicións para que se poida vivir en galego con normalidade. Cousa que hoxe non ocorre, como constatamos día tras día.

Como ten reiterado Xabier DoCampo, «nós non mentimos». Imos sempre coa verdade por diante, conscientes da xustiza das nosas ideas e propostas. Con alegría, desmontando na práctica os insidiosos prexuízos que outros sementan na sociedade e nas familias, impulsando actividades que fagan posible vivir en galego. Porque amamos e defendemos a pluralidade lingüística, xaora que si, mais non a costa de deixar arrombada a nosa lingua no faiado.

Somos conscientes do labor que nos agarda. Mais tamén sabemos que paga a pena empregar todas as nosas enerxías nel, e que non hai lugar para o desánimo. Como escribiu Bertolt Brecht, nos anos da longa noite de pedra que asolagaba Europa: «Quen aínda estea vivo non diga ?xamais?. / De quen depende que siga a opresión? De nós. / De quen que remate? De nós tamén. / Pois os vencidos de hoxe son os vencedores de mañá / e o xamais convértese en hoxe mesmo.»

Todas as persoas que amamos o galego temos que erguer un pombal no noso interior, un pombal do que xurdan os voares de esperanza que encherán de vida os ceos da patria da lingua que nos une.

Máis información en queremosgalego.org.

PAGAMENTO A PROVEDORES E DESPEDIMENTOS NAS ADMINISTRACIÓNS PÚBLICAS

Admin — Tue, 08 May 2012 05:59:58 +0000

Un informe de Luís Burgos para o Gabinete Técnico da CIG.

Os Reais Decretos Lei 4/2012 e 7/2012 presentáronse ante a opinión pública como un plano ambicioso para permitir que PEMES e moitas persoas de traballo autónomo poidan cobrar rapidamente os cartos que lle deben as Administracións Públicas, particularmente as Entidades Locais. Sen embargo, o ministro Montoro, na súa intervención ante o Congreso, xustificaba tais decretos na necesidade de sanear ao sector bancario e de evitar que os provedores de servizos, que en moitos casos son empresas multinacionais, promovan a imaxe negativa dunha España morosa. A finalidade destas medidas, segundo a portavoz do Goberno, non é outra que evitar despedimentos nas empresas acredoras das administracións públicas.

Deixando a un lado os obxectivos declarados por uns e outros personaxes do Goberno, que acostuman a ser mera demagoxia e propaganda maliciosa, como no caso da reforma laboral, imos ver a continuación en que consiste o devandito plano.

En primeiro lugar, o RDL 4/2012 específica que as obrigas pendentes de pagamento deben tratarse de contratos de obras, servizos e suministros. E o Decreto 7/2012 que incorpora ao Fondo ás CCAA especifica que se consideran incluídos no ámbito de aplicación as débedas derivadas dos contratos de xestión dos servizos públicos na súa modalidade de concesión

Quedan dentro as concesión pero quedan fora, por exemplo, os concertos. As concesións representan a modalidade máis clara de privatización dos servizos públicos, porque se lle concede ao concesionario a exercitar, ao seu risco e ventura, unha actividade que en principio corresponde á Administración. O concerto significa que unha empresa, ONG ou Asociación, etc, proporciona un servizo determinado, en base aos seus propios locais e medios, e as Administracións Públicas contratan con eles para aproveitar a prestación desa actividade, outorgándolle a condición xurídica de xestor do servizo público correspondente.

Ou sexa que si, por exemplo, unha asociación de persoas xubiladas dan un servizo de atención á dependencia (xantares e visitas a domicilio) e o Concello contrata con eles ese servizo, a cambio dunha subvención ou prezo determinado, as débedas pendentes non poderían acollerse ao Fondo.

Quedan pois excluídas todas as modalidades contractuais de xestión dos servizos públicos que non estean subscritos baixo a modalidade de concesión, o que significa que se aposta claramente por esa modalidade máis privatizadora e con menos control, onde o menor custe é o factor determinante de adxudicación e non a calidade do servizo nin a estabilidade no emprego.

En segundo lugar, o mecanismo de acceso ao Fondo fixa unha taxa de xuros do 5%, máis as comisións das entidades financeiras. Mentres, estas entidades acceden aos préstamos do Banco Central Europeo ao 1% e, ademais, os cretos que concedan para este fin serán descontables ante o BCE ao contar co aval do Estado. O negocio é para os de sempre.

En terceiro lugar, establécese unha prioridade para o cobro das débedas para aquelas empresas provedoras que ofrezan un desconto sobre o importe do principal, ou sexa unha quita que as empresas deberán levar a perdas e as administracións apuntalas como ingresos extras. As empresas atópanse así cun escenario propio do concurso de acredores e deben renunciar, por suposto, á percepción de intereses e doutros gastos derivados da súa pretensión de cobro.

En cuarto lugar, as entidades financeiras poden adquirir as facturas das empresas concesionarias cun desconto de entre o oito e o dez por cento, para que estas non teñan que esperar meses para cobrar. Desta forma, os bancos aprovéitanse das necesidades alleas para agrandar o seu beneficio.

En quinto lugar, o procedemento de pagamento a provedores regulado nos dous Reais Decretos Lei ten un efecto directo no persoal das Administracións Públicas que pretendan acollerse ao Fondo. Se lles esixe un plano de axuste que debe ser avaliado favorablemente polo Ministerio de Facenda, onde deben asegurar ingresos correntes suficientes para financiar os gastos correntes e a amortización do endebedamento, plano que poderá incluír a modificación da organización da corporación local. Desta forma os servizos públicos non poden ser deficitarios e deben cubrirse con aumento de taxas e prezos públicos e tampouco se poden abordar outros investimentos durante o período de endebedamento –que pode ser de 10 anos- si se produce un remanente negativo de tesoureiría. Se non se cumpre o plano de axuste, o goberno se cobrará a conta do PIE (Participación nos Ingresos do Estado), ao que, por certo, se opuxeron PP e CIU cando foi da Lei 15/2010 de loita contra a morosidade, pero entón gobernaba Zapatero.

En sexto lugar, o control sobre o plano de axuste é total, xa que debe de darse un informe trimestral do interventor sobre o seu cumprimento e tamén fiscalizará ese cumprimento a Intervención Xeral do Estado, que poderá contratar a empresas privadas de auditoría con cargo aos recursos do Fondo.

Por último, a orde ministerial HAP/537/2012 publicada o 16 de marzo, establece un modelo para confeccionar o Plano de Axuste. Nas medidas para reducir gastos detállanse, entre outras, as seguintes:

Redución de custes de persoal, mediante a redución de salarios ou efectivos.

Nova regulación do réxime laboral e retributivo.

Regulación das cláusulas indemnizatorias de acordo coa reforma laboral

Redución nas prestacións de servizos non obrigatorios.

Hai que ter presente, ademais, que a reforma laboral, cando se refire á aplicación da reforma ao persoal laboral das administracións públicas exceptúa as medidas de flexibilidade, como suspensión do contrato ou redución da xornada, mentres que aposta directamente polo despedimento obxectivo como medida esencial para “adelgazar a administración”.

Polo tanto, estes dous reais decretos leis, veñen a ser normas concordantes coa reforma laboral para os despedimentos do persoal laboral das administracións públicas e o empeoramento das condicións de traballo e salariais do persoal funcionario. Ao mesmo tempo, como é habitual nas medidas políticas dos últimos tempos, favorécese o negocio das entidades financeiras.

A Xunta de Galicia de momento foi unhas das poucas CCAA que rexeitou acudir a este Fondo, pero a meirande parte dos Concellos xa están nese proceso. De aquí a nada veremos os resultados.

Fonte: http://forga.info/web/novas/7-5-2012/pagamento-a-provedores-e-despedimentos-nas-administraci-ns-p-blicas

Manifesto de 55 catedráticos de Dereito do Traballo e a Seguridade Social

Admin — Thu, 05 Apr 2012 19:03:29 +0000

Os abaixo asinantes, catedráticas e catedráticos de Dereito do Traballo e da Seguridade Social, consideramos un deber cívico facer pública a nosa opinión de expertos sobre a recente reforma laboral aprobada polo Goberno do PP, a cal introduce un cambio radical no modelo constitucional de relacións laborais, baseado en dous piares esenciais:

un delicado equilibrio entre poderes empresariais e dereitos sociais e
un estímulo ás expresións de diálogo social, articuladas de xeito sinalado a través da negociación colectiva

A norma de urxencia procedeu a convulsionar a práctica totalidade dos elementos esenciais dese modelo constitucional. Polo pronto, desprazou o centro de gravidade normativo das relacións laborais dende o traballo á produción e ao emprego, dende o traballador e as súas condicións de traballo á sua «empleabilidade», mercantilizando sen miramento ningún o traballo e descontextualizando o marco no que, dende as súas orixes e sen solución de continuidade, veu aplicándose, e ha de seguir facéndoo, a norma laboral.

Este texto lexislativo, en segundo lugar, implanta un verdadeiro sistema de excepción nas relacións laborais, outorgando poderes exorbitantes ao empresario á vez que destrúe as bases fundamentais do poder contractual colectivo autónomo na regulación das condicións de traballo. A constante redución dos dereitos dos traballadores acompáñase dunha progresiva afirmación da unilateralidad empresarial sen control nin contrapeso.

En suma, a flexibilidade unilateral conferida ao empresario, ademais de desprezar as regras consensuadas polos propios interlocutores sociais apenas dúas semanas antes, afasta o noso sistema xurídico do modelo social europeo, aproximándoo a antañones modelos autoritarios, de xeito oportunista recuperados agora en nome da liberdade de empresa.

En terceiro lugar, a negociación colectiva deixa de entenderse como un instrumento de corrección das desigualdades contractuais, despois de ser obxecto, ela mesma, dunha flexibilización que altera a súa posición no sistema de fontes. A prioridade aplicativa concedida sen restrición ningunha aos convenios de empresa e a supresión do réxime ata agora vixente de ultraactividad, ademais de poder xerar un non desexable incremento da conflitividade social, concibe ao convenio colectivo como un simple utensilio ao servizo dos intereses subxectivos empresariais, substituíble ou modificable á súa soa vontade.

A inaplicación de todas as condicións de traballo, mesmo as salariais, do convenio sectorial expresa unha concepción legal decididamente contraria ao sistema vixente de negociación colectiva e á súa estrutura autónoma. Nun contexto semellante, en fin, a garantía constitucional da forza vinculante do convenio colectivo queda por completo desarborada.

A regulación do despedimento, que se presenta de xeito rutineiro como unha forma de crear emprego, obedece realmente a un deseño destinado a outorgar doados e baratos mecanismos de liquidación e axuste de equipos, tanto no sector privado coma no sector público. E de facelo, adicionalmente, á marxe de todo control. Dende logo, do sindical; pero tamén do administrativo e, mesmo, do xudicial. Como confesa sen disimulo ningún o preámbulo da norma, o propósito da reforma é impedir o xuízo de adecuación – cun evidente ton despectivo, o lexislador excepcional denomínao «xuízo de oportunidade» – dos xuíces sobre os despedimentos decididos polo empresario a partir dunha definición xustificativa que se move entre os dous extremos a descartar por calquera lexislador socialmente sensible: a maior discrecionalidade e a máis concreta identificación.

A nova regulación do despedimento non ten máis finalidade que reducir os custos do despedimento ilegal ou improcedente, rebaixando as indemnizacións e suprimindo os salarios de tramitación. Ademais de todo iso, e apartándose de xeito groseiro dos propósitos confesados de loita contra a dualidade do noso mercado de traballo, a reforma afonda a precariedade mediante dúas criticables medidas:

a implantación dun contrato especial (de «apoio de emprendedores»), cuxa característica máis rechamante reside na posibilidade de despedimento libre durante un ano de duración, e
o encadeamento de contratos de formación para os mozos, que poden estar a formarse ata os 32 anos nunha mesma empresa para o exercicio dos máis dispares e inconexos oficios.

Pero máis alá da crítica aos seus contidos concretos, queremos chamar a atención sobre o cambio de modelo que o RDL 3/2012 induce. É este un modelo oposto ao que conforma a nosa Constitución, o da democracia social nunha economía de mercado, que arbitra un equilibrio complexo entre o pluralismo social e a intervención normativa de tutela dos dereitos laborais, e que sitúa no centro da regulación das relacións laborais á negociación colectiva dotada de forza vinculante. No deseño constitucional, a empresa é un territorio no que o poder privado do empresario resulta racionalizado no seu exercicio mediante o recoñecemento de dereitos de participación aos traballadores. Este modelo nada ten que ver nin coa concepción da empresa como un ámbito de exclusiva xestión polo empresario nin coa noción do empresario como «o señor da súa casa».

E é que as esixencias de equilibrio presupostario que impón a Unión Europea nin esixían nin esixen en modo ningún unha reforma das relacións laborais como a adoptada, contraria ao Estado social e democrático de Dereito, potenciadora do poder normativo unilateral do empregador e hostil á acción colectiva dos sindicatos. Polo demais, e non é o de menos, a reforma laboral presenta numerosos puntos que contradín directamente dereitos e principios constitucionalmente recoñecidos e desenvolvidos por unha extensa xurisprudencia do Tribunal Constitucional, tanto no que se refire ao dereito ao traballo coma ao dereito de liberdade sindical. E ademais é nunha gran parte contraria aos compromisos internacionais asumidos por España, tanto respecto á Carta de Dereitos Fundamentais europea coma aos Convenios da OIT sobre liberdade sindical, fomento de negociación colectiva e terminación da relación de traballo.

Asinantes:

- Alemán Páez, Francisco (UCórdoba)
- Alfonso Mellado, Carlos Luis (UValencia)
- Álvarez de la Rosa, Manuel (ULa Laguna)
- Aparicio Tovar, Joaquín (UCastilla-LaMancha)
- Ballester Pastor, Maria Amparo (UValencia)
- Baylos Grau, Antonio (UCastilla La Mancha)
- Cabeza Pereiro, Jaime (UVigo)
- Camas Roda, Ferrán (UGirona)
- Camps Ruiz, Luis (UValencia)
- Castiñeira Fernández, Jaime (USevilla)
- Correa Carrasco, Manuel (UCarlos III de Madrid)
- Cruz Villalón, Jesús (USevilla)
- Domínguez Fernández, Juan José (ULeon)
- Escudero Rodríguez, Ricardo (UAlcalá de Henares)
- Fernández López, María Fernanda (USevilla)
- Ferrando García, Francisca (UMurcia)
- Garate Castro, Javier (USantiago de Compostela)
- Galiana Moreno, Jesús (UMurcia)
- García Becedas, Gabriel (UAutónoma de Madrid)
- García Ninet, José Ignacio (U de Barcelona)
- Garrido Pérez, Eva (UCádiz)
- González Posada, Elías (UValladolid)
- Goñi Sein, Jose Luis (U Pública Navarra)
- Gorelli Hernández, Juan (UHuelva)
- López Gandía, Juan (UPolitécnica de Valencia)
- López López, Julia (UPompeu Fabra de Barcelona)
- Luján Alcaraz, José (UMurcia)
- Martínez Abascal, Vicente Antonio (URoviraVirgili deTarragona)
- Martínez Barroso, María de los Reyes (ULeón)
- Mella Méndez, Lourdes (USantiago de Compostela)
- Molero Marañón, María Luisa (UReyJuanCarlos de Madrid)
- Molina Navarrete, Cristóbal (UJaén)
- Monereo Pérez, José Luis (UGranada)
- Moreno Vida, María Nieves (UGranada)
- Navarro Nieto, Federico (UCórdoba)
- Nogueira Guastavino, Magda (UAutónoma de Madrid)
- Ojeda Avilés, Antonio (USevilla)
- Olarte Encabo, Sofía (UGranada)
- Palomeque López, Carlos (USalamanca)
- Pardell Vea, Agnes (ULerida)
- Pérez del Río, Teresa (UCádiz)
- Puebla Pinilla (de la), Ana (UAutónoma de Madrid)
- Quesada Segura, Rosa (UMálaga)
- Ramírez Martínez, Juan Manuel (UValencia)
- Rodríguez Escanciano, Susana (ULeón)
- Rojas Rivero, Gloria (ULa Laguna)
- Rojo Torrecilla, Eduardo (UAutónoma de Barcelona)
- Tortuero Plaza, José Luis (UComplutense de Madrid)
- Tudela Cambronero, Gregorio (UAutónoma de Madrid)
- Sanguinetti Raimon, Wilfredo (USalamanca)
- Valdeolivas García, Yolanda (UAutónoma de Madrid)
- Valdés Dal-Re, Fernando (UComplutense de Madrid)
- Valdés de la Vega, Berta (UCastilla-LaMancha)
- Vicente Palacio, Maria Arantzazu (UJaume I de Castellón de la Plana)
- Vida Soria, José (UGranada)

Fonte do artigo:

http://www.attac.es/2012/04/03/manifiesto-de-55-catedraticos-de-derecho-del-trabajo-y-la-seguridad-social/

Boas Festas!

Admin — Sat, 24 Dec 2011 19:35:29 +0000

Boas Festas e que o vindeiro ano veña cheo de ledicias e,

a ser posible, soen notas musicais do Palco.

Adeus palco, adeus para sempre adeus …..

Admin — Fri, 25 Nov 2011 20:36:22 +0000

Moito mudaron as cousas neste concello. As miñas eivas non me deixan entender como é que o noso alcalde pode delegar o “impulso” para a realización do Plan Xeral de Ordenación Urbana ao concelleiro de Nueva Alianza.

Coido que ninguén esquecería que foi este concelleiro, dentro dun goberno do Partido Popular, o que promoveu a desorde urbanística que padecemos. Primeiro opuxéronse ao P.X.O.U. aprobado polo PSOE e o BNG, Logo, cando estaban no goberno, aproveitaron o Plan (cando xa había sentencias que o anulaba) para facerlle as modificacións que propiciaron a desfeita urbanística actual.

E como para mostra un botón, agora temos que o Sr. Alcalde quere tirar o Palco da Praza da Constitución. Unha edificación clasificada como de interese patrimonial polo anterior Plan urbanístico, entón, que mudou dende aquela para agora derrubala sen máis?.

Mudar, o que se di mudar, só mudou quen ordena a política urbanística. Así, temos un alcalde do PSOE que delega a política urbanística no sucedáneo do PP.

Estarán a ensaiar o PPSOE?

Admin — Thu, 15 Sep 2011 12:19:36 +0000

ORGANIZACIÓNS DO ÁMBITO SOCIAL, POLÍTICO E SINDICAL CONVOCAN UN GRANDE ACTO PÚBLICO O 17 DE SETEMBRO EN SANTIAGO CONTRA A REFORMA DA CONSTITUCIÓN

“Galiza, pola Soberanía, os Dereitos Sociais e os Servizos Públicos. Esta reforma da Constitución é unha fraude” é o lema da convocatoria

Distintas organizacións do ámbito social, político e sindical de Galiza convocan un grande acto público o 17 de Setembro en Santiago de Compostela para expresar o seu rexeitamento á reforma da Constitución española.

As entidades convocantes son a CIG, a Organización Galega de Montes en Man Común, o BNG, Adega, FRUGA, a Asociación de Escritores en Lingua Galega, a AS-PG, Galiza Nova, os Comités e a Plataforma en Defensa dos Servizos Sociais Públicos.

O acto vaise realizar na Praza da Quintana apartir das 18 horas.

A convocatoria é unha convocatoria absolutamente aberta á participación de todas as cidadás e os cidadáns e a aqueles colectivos sociais que se queiran engadir e que se sintan identificados cos principios que moven ás organizacións convocantes.

O lema baixo o cal vaise realizar este acto é Galiza, pola Soberanía, os Dereitos Sociais e os Servizos Públicos. Esta reforma da Constitución é unha fraude.

As organizacións convocantes partillan a idea de que a reforma da Constitución pactada polo PP e polo PSOE atenta contra os principios básicos da Democracia -ao non ser consultado o pobo en referendo- e representa unha agresión sen precedentes ao autogoberno, para alén de significar a constitucionalización das políticas neoliberais e os recortes sociais.

Asina NON A ESTA REFORMA DA CONSTITUCIÓN

Admin — Thu, 01 Sep 2011 09:13:12 +0000

As decisións tomadas desde que se iniciou o actual período de crise económica, alén de afectar o benestar das maiorías sociais, están a situar ao pé dos cabalos a democracia e o dereito á soberanía e o autogoberno dos pobos.

O acordo alcanzado para acometer unha reforma constitucional “exprés” vén precedido dunha actividade especulativa desmedida contra as emisións de débeda pública, e de requirimentos formulados desde o Banco Central Europeo, unha institución monetaria cuxo funcionamento e sistema de escolla dos seus representantes carecen de lexitimidade e control democráticos.

Ao longo dos últimos anos vimos sufrindo as consecuencias que a ríxida política de redución do gasto público provoca ás persoas en situación máis desfavorecida e no deterioro de servizos públicos básicos, como a sanidade, os servizos sociais ou o ensino, ben como á nula contribución para a recuperación económica.

Agora xa non se pretende que esa política sexa unha escolla, senón unha obrigación contida nun mandato constitucional, que limitará a capacidade de financiamento necesario para manter e mellorar os servizos públicos e sociais básicos.

O autogoberno da Galiza vese así severamente limitado, ao ser sometido á asunción obrigatoria de regras inspiradas en dogmas económicos fracasados, cuxa maior preocupación é satisfacer a cobiza de lucros ilimitados en vez de procurar a redución das desigualdades sociais.

Alén diso, semella unha burla á cidadanía que os mesmos que sempre negaron a posibilidade de reformas constitucionais democratizadoras, que permitisen o recoñecemento do carácter plurinacional do Estado e, por tanto, o exercicio do dereito das nacións ao pleno autogoberno, sexan os que agora promoven esta mudanza regresiva e antipopular.

Ao intenso ataque ás conquistas sociais atinxidas, vén sumarse unha agresión á democracia, ao consolidar legalmente un único pensamento económico e facelo sen transparencia, nin a necesaria reflexión, amplo debate e, finalmente, consulta pública con todas as garantías de que se respecte a vontade democrática dos pobos.

En atención a todo o anteriormente exposto,
Adela Figueroa, Alba Nogueira, Comba Campoy, Goretti Sanmartín, Luís Gonçales Blasco ‘Foz’, Manuel Mera, Néstor Rego, Pilar García Negro, Teresa Moure, Xavier Vence, Xosé Antón Pérez-Lema, Xosé Lois ‘Carrabouxo’, Xosé Luís Barcia
propomos este manifesto á cidadanía galega.

Os abaixo asinantes dirixímonos aos Presidentes do Congreso dos Deputados e do Senado, EXIXINDO:

A RETIRADA DO ACTUAL PROPOSTA DE REFORMA CONSTITUCIONAL PACTADA POLO GOBERNO CENTRAL, PSOE E PP

A CELEBRACIÓN DUNHA CONSULTA PÚBLICA SOBRE OS LÍMITES DO GASTO PÚBLICO

A CAPACIDADE DE DECIDIR, EN DEFENSA DA SOBERANÍA E O AUTOGOBERNO DOS POBOS, DA DEMOCRACIA, E DOS DEREITOS SOCIAIS

OUTRA POLÍTICA ECONÓMICA A PROL DAS MAIORÍAS SOCIAIS E NON DOS MERCADOS.

http://nonaestareformadaconstitucion.info/sinaturas/

Paremos os ataques contra o galego!

Admin — Wed, 11 May 2011 16:37:02 +0000

Concentración

ás 12 da mañá na

Praza do Concello de Ares

A plataforma cívica QUEREMOS GALEGO está conformada por unhas 700 entidades de diferentes ámbitos e por persoas a título individual. No día das letras galegas de anos pasados impulsamos masivas e exitosas manifestacións en Santiago de Compostela co obxectivo de evidenciarmos perante á opinión pública europea que temos un idioma propio e que somos quen de defendelo en igual modo que son defendidos o resto dos idiomas desta nosa Europa. Máis información en www.queremosgalego.org

Este ano 2011 decidimos aproveitar o contexto de eleccións municipais para facer ver a necesidade democrática dunha galeguización efectiva dos concellos, como institucións que poden e deben ser axentes activos e privilexiados no proceso normalizador da lingua galega. En coherencia co anterior realizaremos concentracións en multitude de concellos ao longo e ancho do País, facilitando a participación das persoas que defendemos a existencia do noso idioma propio como principal vínculo de unión entre nós. Como non pode ser doutro xeito, avaliaremos a actual política lingüística que, como acordamos no Plenario Nacional celebrado o pasado 14 de marzo na capital galega, é de clara involución nos dous anos que Núñez Feijóo leva na presidencia da Xunta.

O martes 17 de maio ás 12 da mañá realizaremos as citadas concentracións nas que alternaremos a lectura de textos do grande referente político, intelectual e artista, Castelao, con música ou outras actividades lúdicas.

Convidamos á súa entidade a considerar como propia esta homenaxe ao galego que impulsa a plataforma cívica QUEREMOS GALEGO. Solicitamos a participación da súa entidade nunha das concentracións que realizaremos na nosa comarca, convidándoos a dar lectura a un texto que sobre a lingua galega deixou Castelao e que temos escolmado entre a súa variada obra. Por suposto tamén poderían utilizar un texto do homenaxeado nas Letras deste ano, Lois Pereiro, ou de calquera outro/a autor/a que teña como argumento principal a defensa do noso idioma.

De preferiren realizar unha homenaxe propia e desexaren vinculala a Castelao estaremos ledos de lles facilitar textos deste noso grande referente.

As concentracións serán ás 12 da mañá (agás Pontedeume ás 11:30) nas localidades e lugares:

Ares (Praza do Concello), As Pontes (Praza de América), Cedeira (Praza da Reitoral da Vila Vella), Fene (Local do Pote -Maniños-), Ferrol (Praza do Himno), Narón (Parque Botánico Carlos Rodríguez Dacal), Pontedeume (Praza do Concello), San Sadurniño (Praza do Concello) e Valdoviño (Praza da Casa da Cultura)

Se decidiren participar prégolles nolo comuniquen para facermos as previsións necesarias. Para calquera dúbida ou aclaración, non dubiden en se pór en contacto.

Unha forte aperta.

Carlos Outeiro Baamonde

Coordinador na comarca de Ferrol

Plataforma cívica QUEREMOS GALEGO

couteiro@hotmail.com

Falacias de faladoiros!!

Admin — Wed, 11 May 2011 11:30:11 +0000

O noso concello é un bo caldo de cultivo para as ONGs.

Anos atrás unha ONG inmobiliaria, segundo Augas de Galicia, entubou un regato que discorría ao carón da leira do entón alcalde.

Logo, durante unha campaña electoral, unha S.A.R. (Sociedade Altruísta Responsable) permitiulle colocar unha vala publicitaria ao entón alcalde nun solar. Despois de ser denunciado, porque estaba a ser iluminado cus focos que estaban conectados ao alumeado público, esta Sociedade permitiulle enganchar ao seu contador. Din, os que nunca poden estar calados, que nesa leira que só daba para dúas vivendas fixéronse tres. Tamén dixeron que non retiraron os metros suficientes dende a estrada. Mentireiros!!

Como non podía ser menos nesta campaña electoral , esta S.A.R. cédelle o espazo doutra leira ao agora alcalde, para colocar unha vala publicitaria. E volven a dicir os maldicentes que nesa leira, que está fora de ordenamento urbano, alguén permitiulle facer obras de explanación, movementos de terra e cimentación. Falacias de faladoiros!!

E … a culpa de que é?

Admin — Fri, 11 Mar 2011 12:46:37 +0000

Hai quen está tan acostumado a escoitarse a si mesmo, que acaba crendo que todo o que lle pasa pola súa testa é certo e esta a ocorrer.

Erra!, pero dálle igual. O primordial ven ser buscar a alguén a quen botarlle as culpas. Non lle importa nada máis que salvar a súa imaxe.

E claro, a realidade é teimuda. Agora problema é a ampliación do colexio, maña será outro. Mais a preocupación será atopar a quen culpar da situación.

Cando se pecharon as escolas de Cervás e Caamouco a Conselleira de Educación era do PSOE. Non se moveu un dedo para evitar o peche. Xa había quen estaba a dicir que o colexio quedábase pequeno, que os alumnos estaban en precarias condicións, pero nada …. calquera cousa menos molestar á colega de partido.

Cando cambia o goberno da Xunta, e a Conselleira ven ser do PP, decátase do problema. Arremetese contra a Xunta e esíxelle a ampliación do Colexio.

Alguén lle apunta que o colexio non se pode ampliar sobre solo rústico. Pero nada, nin caso. Hai que esixir a ampliación a toda costa.

Agora resulta que a alternativa é a de facer unha chapuza que non vai dar solución aos problemas nun futuro inmediato. Unha ampliación raquítica sobre o único solo urbano da parcela do Colexio.

Pero é igual, o caso é apuntar a culpabilidade a calquera outro.

Pois ben todo isto tería unha solución satisfactoria de terse elaborado un Plan Xeral de Ordenación Urbana.

Pero non hai problema, tampouco será culpa súa. Dirá que non contaba co respaldo suficiente dentro da Corporación para sacalo adiante, e que polo tanto xa non o intentou.

Colofón: A culpa é dos electores por non darlle unha maioría absoluta. Ou non?. Porque de terlla dado, tamén teriamos a culpa, por non saber elixir!

Que Alcalde máis sufrido!.